Bir Genç Kizin Hastane Notlarindan Alinti Yapilarak Hazirlanan
Dönüp dolasip ölüme çikiyor yollar...
Ölüm...
Ayrilik...
Annem gelip basucumdaki sandalyeye oturuyor.Sicacik elleriyle ellerimi tutuyor.
"-Ellerim soguyuncaya dek ellerinde kalabilir mi annecigim?" diyecegim; aglayacak...
Yine üzecegim onu...
Buna hakkim yok...
Gözleri..
Ya su yesilinden yesiller çaldigim gözleri..
Ardimdan ne kadar aglayabilir ki?
Üç gün...Üç hafta...Üç ay...
Ya sonrasi...
Benim için akitilacak yas bulunur mu gözpinarlarinda? Bir damla..Bir damlacik daha...
Öldügüm gün acilarimin bittigi gündür.Tipki su serumun damarimdan çekilmesi gibi..Bir anda agri sizi kalmaz olur..Belki aci da unutulur.
Üzerine atilan ilk toprak sonrasi son bir bakis gökyüzüne...Yürekten yukari çikamayan son çiglik..
mezari çabuk çabuk terkede, nihayetinde geri dönmek üzere giden insanlardaki telas ve korku...Adimlarinin güçlü akisleri...
Bombos mezarlikta yeni komsu...
Annemin gözyaslari ise damardan akan kan gibi gitgide yavaslar,pihtilasir.Damardaki yara iyilesir.Kan içeride akmaya baslar bu sefer..Disari tasmadan...
Sevgimi, sevgini içinde tasi annecigim..
N'olur aglama..
Sen de babacigim, sen de...
Sevdiklerimle beraber olmak hayal mi ne?Beraber olmak için be...
[
Bu mesajın devamını görebilmek için kayıt olun ya da giriş yapın