Hüzün ve gözyaşı, enbiyanın en önemli vasfıdır; Âdem Nebi ömür boyu sızlandı durdu Nuh Peygamber'in ağlamaları ise âdeta bir feryad u figân tufanıydı İnsanlığın İftihar Tablosu, hep duygularının şiirini gözyaşlarıyla solukladı Bu itibarla da O'na bir hüzün ve ağlama Peygamberi demek yanlış olmasa gerek O bir gün, "Eğer onlara azap edersen, şüphesiz onlar Senin kullarındır; şayet mağfiret buyurursan hiç kuşkusuz Azîz Sensin, Hakîm Sensin"[3] mealindeki âyetle "Rabbim! O putlar insanlardan çoğunu baştan çıkardı; bundan böyle kim benim izimce yürürse o bendendir Kim de isyan ederse Sen Gafûr'sun, Rahîm'sin"[4] mânâsına gelen âyetleri tekrar edip sabaha kadar ağladı Cibril, ALLAH'ın emriyle bu ağlamanın sebebini ALLAH'a ulaştırınca da Cenâb‑ı Hak: "Ümmetin hakkında seni mahzun etmeyeceğim" bişaretiyle O'nun gönlüne su serpip bu feryad u figânı durdurdu[5]

Rabbim şefaatlarından mahrum bırakmasın..Onlar ümmetlerine ağlarken inşaallah bizlerde o peygamberlere hayırlı ümmet oluruz..
[Bu mesajın devamını görebilmek için kayıt olun ya da giriş yapın