Tebrizli bir tüccar, ticâret için Konya?ya gelmişti. Konyalı tüccarlara; ?Burada evliyâdan bir kimse var mıdır? Bir müşkilim var, onu soraca ğım.? dedi. Orada bulunanlar, Mevlânâ?nın kerâmetlerinden bahsettiler. Seni ona götürelim dediler. Tebrizli, Mevlânâ?nın nâmını önceden duy muştu. Kabûl edip hemen Mevlânâ?nın dergâhına gittiler. Tüccâr huzûra çıktığında; ?Efendim, namazımı kılıyor, ALLAHü teâlânın emirlerini yapıp, yasaklarından kaçınıyorum. Hayır-hasenâtımı yapıyor, kimseye zararım olmuyor. Ancak, kalbimde ibâdetlere karşı bir soğukluk var. Huzûrum yok. Sebebini de bir türlü bulamıyorum. Bana yardım etmenizi istirhâm ediyorum.? dedi. Mevlânâ, şöyle bir murâkabeden sonra: ?Ey Tâcir! Sen, Magrib?de bir yol üzerinde, ALLAHü teâlânın velî kullarından biriyle karşı laştın. Onun dış görünüşünü beğenmedin hattâ hakâret gözüyle baktın. Sendeki huzursuzluğun sebebi budur. İsterseniz şuraya bakın.? diyerek, karşıdaki duvarı gösterdiler. Tüccar duvara baktığında, bir anda duvar dan pencere gibi bir boşluğun meydana geldiğini ve bu boşluktan o velî kulun yine bir yol kenarında oturduğunu gördü. Mevlânâ sözüne devâm ederek; ?Bu huzursuzluğunuzun çâresi de, o kimseye gidip, ondan özür dileyip, affına kavuşmaktır.? buyurdu. Mevlânâ, tâcire daha birçok nasî hatler yaptıktan sonra; ?...
[Bu mesajın devamını görebilmek için kayıt olun ya da giriş yapın