Kendimi ne zaman ise yaramaz ve aciz hissetsem,
ayni hisleri hissettigim bir anda,eski bir dostun uzun zaman önce söyledikleri gelir aklima...

Yüzümü kocaman bir gülümseme sarar..
Bana:"kendini her aciz ve ise yaramaz hissetiginde parmaginin ucuna bak..."
 
Demisti...
O sira o kadar üzgün ve duygularimin içinde o denli kaybolmustum ki, kendi sesimi bile taniyamaz bir halde, çok kisik bir ses tonu ile.
neden? Demistim...çünkü o parmak izlerinden bu yeryüzünde baska hiç kimse de yok...
Demis ve eklemisti.Sen özelsin!!! inanmazsaniz parmaklarinin ucuna bak!

Birden sanki dirilmistim... evet ben özeldim...
Herkes aslinda özelldir.Ama beni o günden sonra digerlerinden ayiran tek ayirt edici özelligim KENDiMiN ÖZEL oldugunun farkinda olmamdi...

Hala karamsarliga düstügümde, bazen umutsuzluklarla bogustugumda dostumu
hatirlar ve parmagimin ucuna, yüzümde büyük bir gülümseme ile bakar ve kendi kendime:

Sen Özelsin! Bunlarin Hepsini Atlatirsin! derim... Yine ayni dostum
bir karar asamasinda oldugum bir gün...
[Bu mesajın devamını görebilmek için kayıt olun ya da giriş yapın

Zaman denen canavar galip gelmeden,biz hayatan beklentilerimize ulasmaliyiz ki,geçip giden zamana ragmen,geriye dönüp baktigimiz da kucak dolusu mutluluk ve beklentilere
ulasmanin hazzi ile zaman zaman yüzümüzde kocaman bir gülümse ile nanik yapabilelim...

Rabbim bu satırlardakileri yakalayabilmeyi, hamdedebilmeyi nasip eder..


[Bu mesajın devamını görebilmek için kayıt olun ya da giriş yapın